چه دردآجین

به لب آورده کف

رم کرده غم آگین

به هر موجی کشد شعله

به ساحل می کند قی، ماسه خاکستر

نمیدانم چرا آتش زدی

این دنج دریا را

سبک : نیمایی

گر صبر کنی …

میان گورت بنهند!

تا خلق برت ز غوره حلوا آرند

یک عمر با همه بی تو

یک ماه هم ، با تو بی همه

رمضان، ماه عسل من و توست

مدتی تو بگو…

من گوشم:

سالهاست

در پس میله هایی از جنس مداد

مشق صبر می نویسم

با شما تن هایم

باور کنید که این تنها

اگر می نالد از اشتیاق تن نیست

خرده به چرده ی سیاه من مگیر

سوخته آفتاب کویرم

چو منت خلق سایه فروش نکشیدم!