تقدیم به زمستانِ مهدی اخوان ثالث

زمین تر

آسمان تار

رعد چون تیر

نبرد باد با برگی

زمین گیر

[]

گهی با سوز سرما، ساز

گهی با هرم گرما، سوز

هوا از رنگ نیرنگ است

وگر «دست محبت سوی کس یازی»*

دوصد دست از بغل بیرون

به تزویر

[]

مقدر شد،

زمستان رخت برگیرد

بهار آید

تمام تخت بر گیرد!

[]

زمستان پر

بهارانی نشد آخر!

خزان بر سر

نگاهی تر

اسیر دیدگانی کور ؛ گوشی کر

زمین ابتر ؛ هوا دلگیر

و من اکنون

همان زر برگ ِ در جنگ ِ زمین گیر!

———————-

* مهدی اخوان ثالث / زمستان

ای رفته ز یاد

سی صد و شصت و چهار

من مانده به جا ، ولیک

شب رفت و نهار

امشب بگریستم به خود

- هان! زنهار… –

یکسال فتاده زیر پا

- بی مقدار -

یک شب ز ریا گرفته بر سر!

که چه کار؟

[]

گفتم به حسام!

خیز و پیمانه بیار

اما نه تو «فله خوان» شو

- همچون بسیار -

یک آیه بنوش و

مزه بر دل بسپار

سبک نیمایی

————————

شب قدر ؛ ۲۱ مهر ۸۵

گم می روم

به راه ندانی که پیش رواست

هرسو کشم سرک

- دنیای جنگ و بنگ -

بوی کباب آدم و سیخی ز استخوان

من هم در این میانه چو سرباز بی تفنگ!

[]

هرسو که می روم

و به هر کس که می رسم

فریاد می زنم:

گم رفته ام

هرآنکه مرا یافت

مال او…

سبک : نیمایی

——————————————

* اینجا نوشتم ؛ سرودن بر وزن قران

در این زمانه ی همه شاعر

سرایش چه بی دغدغه است

شکمهای خرد تهی

دهان قلمها

بوی گند ناشتا* می دهد!

سبک : شاملویی – مینیمال

* ناشتا: (به ضم شین) : گرسنه، کسی که از بامداد غذایی نخورده است