ز مردی مان، چه بر جا مانده؟

جز مُرداب

جز مَردآب

جز گندآب آدم زاد ، آدم خور

که در خود می کِشد عقل معادی را

که در خود میکُشد

قاموس مردی را

مردی را…!؟

نیمایی/  27  آبان ۸۵

قدم که میزنم

زمین بر سرم سنگینی می کند

به خاطرم می آید

سرنوشتم را

از سر، نگون نوشته اند

حال چه غم ، گر آسمان هم

زیر پایم را خالی کند؟

همــــزاد غربتیـــم و به غم آرمیده ایم

آدم شـــدیم و بعـد ز جنــت رمیده ایم

زین کرده ســاربان و به ارابه بسته ایم

این کاروان نگر، که به استر سپرده ایم

]زمزمه های اولین عیدی که بی تو می گذشت [

(۱)

مادر!

خاکت که بر سرم شد

به دوش کشیدمت تا کشتزار مردگان

به خاک کاشتم

که زنده درو کنم ترا ؛ فردا…

(۲)

سنگ سردِ سپیدت

نفس نفس میزند زیر دستم!

هنوز تپش قلب داری مادر؟