در این زمانه ی همه شاعر

سرایش چه بی دغدغه است

شکمهای خرد تهی

دهان قلمها

بوی گند ناشتا* می دهد!

سبک : شاملویی – مینیمال

* ناشتا: (به ضم شین) : گرسنه، کسی که از بامداد غذایی نخورده است

چه دردآجین

به لب آورده کف

رم کرده غم آگین

به هر موجی کشد شعله

به ساحل می کند قی، ماسه خاکستر

نمیدانم چرا آتش زدی

این دنج دریا را

سبک : نیمایی

گر صبر کنی …

میان گورت بنهند!

تا خلق برت ز غوره حلوا آرند

یک عمر با همه بی تو

یک ماه هم ، با تو بی همه

رمضان، ماه عسل من و توست

مدتی تو بگو…

من گوشم:

سالهاست

در پس میله هایی از جنس مداد

مشق صبر می نویسم

با شما تن هایم

باور کنید که این تنها

اگر می نالد از اشتیاق تن نیست