جرعه 75: آبرو در شهر و شغلجرعه 74: اعتبار و برند شخصیجرعه 73: بنیانِ نظریِ آبروجرعه 72: در ابتذالِ غرورِ ملی

شوپنهاور برای توصیف آبرو آن را به سه دسته تقسیم می‌کند: – آبروی شهروندی – آبروی شغلی – آبروی جنسی در این جرعه – یعنی جرعه هفتادوپنجم از پادکست می – به دو دسته اول می‌پردازیم و آبروی شهروندی و شغلی را توضیح خواهم داد. منبع این جرعه صفحه ۸۶ الی ۹۲ از کتاب «در باب حکمت زندگی» است.اپیزود هفتادوچهارم، یک خروج موقتی از متن کتاب حکمت زندگی است برای اینکه مفهوم «اعتبار و برند شخصی» را بیرون از دستگاه فکری شوپنهاور بررسی کنیم. ضرورت این خروج و میان‌برنامه در متن اپیزود توضیح داده شده است. این اپیزود را می‌توانید در Acast، اپل پادکست، کست باکس و به زودی سایر پادگیر‌ها بشنوید. ••• #پادکست_می به روایت #حسام_ایپکچی @mey_podcastدر جرعه‌ی هفتاد و سوم از پادکست مِی، سراغ بنیان نظری «آبرو» رفته‌ایم؛ و تلاش کرده‌ایم کمی در این مفهوم آشنا درنگ کنیم... چیزی که ظاهراً در اختیار خود ماست، اما بخش بزرگی از موجودیتش در ذهن و قضاوت دیگران شکل می‌گیرد؛ و همین، پرسش‌های عجیبی پیش پای ما می‌گذارد: آبرو از کجا می‌آید؟ در چه حالتی آبرو فضیلت است؟ اقسام آبرومندی چیست و ضرورت آن از کجا نشات می‌گیرد؟«مبتذل‌ترین نوع غرور، غرورِ ملی است.» این جمله‌ی کوتاه از آرتور شوپنهاور، آن‌قدر تأمل‌برانگیز ــ و شاید در نگاه اول تعجب‌آور ــ هست که ارزندگی داشته باشد به قدر یک جرعه در آن درنگ کنیم. در جرعه‌ی هفتاد و دوم از پادکست مِی، سراغ «غرور ملی» رفته‌ایم؛ و تلاش کرده‌ایم از خلال فرض‌ها و موقعیت‌های مختلف، یک پرسش ساده اما نه‌چندان ساده را دنبال کنیم: اصلاً چه زمانی و با چه منطقی می‌توانیم به چیزی افتخار کنیم؟