بنیانِ نظریِ آبرو

این متن به‌صورت خودکار از روی صدای این قسمت تهیه شده و ممکن است خطا داشته باشد.

کسی رو فرض بکنید که در زندگی خودش هیچ اعتباری برای نظر دیگران قائل نیست. می‌گه من بر مبنای فهم خودم زندگی می‌کنم. اونی که خودم برداشت دارم به عنوان عمر خیر، عمر مطلوب من، به همون عمل می‌کنم. آیا چنین کسی از جانب جامعه پذیرفته می‌شه؟ و آیا در دنیا امروزی و انسان امروزی می‌تونه بدون جامعه و بدون دیگری زندگی بکنه؟ در مقابل اگر کسی باشه که تمام معیارهای خودش رو منطبق با رضایت دیگران چیده باشه؛ یعنی هر وقت که می‌خواد ببینه چه کاری خوبه چه کاری ناخوب، معیارش پسند غیر باشه، ببینه بقیه رو خوش میاد یا نه؛ آیا چنین فردی به رضایت عمیق درونی، اصیل و باطنی می‌رسه یا همیشه ابزاریه برای رضایت رسیدن دیگران؟