زندگی، عمر و زمان

جرعه پنجاهم می، از یک سو اولین سخن در سال هزار و چهارصد و چهار است و از سویی دیگر آخرین جرعه از فصل دوم کتاب حکمت زندگی. موضوعی که به آن پرداخته‌ام کلمه…

خودکشی انکار اراده‌ی زندگی که نیست هیچ، بلکه مشخصاً خود اراده‌ی زندگیه. از یک جایی به بعد ما زندگی رو بخاطر از دست دادن شرافت نمی‌پذیریم.

گاهی ما بجای اینکه بر «آنچه هست» آدمها تکیه کنیم، دیگران را چنان که می‌خواهیم باشند تصور می‌کنیم. با این تلنگر وارد بحث «زمان» خواهیم شد

جواب سوال من کیستم؟من زندگی می‌کنم و در ظرف واقعیت‌های گوناگون برای خودم آشکار می‌شوم. حکمت زندگی آشکارشدن من بر من است.

جرعه دهم پادکست می: دو صنف عمرورزی، مَرّه‌زیستن پیشه‌ورانه و زیستن هنرنگر، و «انسان فَرزی» که زندگی را به مثابه‌ی هنر و با فرزانگی می‌زید.

جرعه نهم پادکست می درباره‌ی واژه‌ی «عمر» و معنای «عمرِ عمر»: اگر مبنای عمر هر کس ساختنی‌های او باشد، ما چقدر عمر کرده‌ایم؟

جرعه هشتم پادکست می: از حکمت به «زندگی» می‌رسیم و مراتب آن را می‌کاویم؛ هستن، رشد، حس و عقل، و این پرسش که عیار زندگی را چه تعیین می‌کند.